Bractwo Kurkowe Grodu Bytomskiego
2010.04.17
Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii
w Włodzimierzu Wołyńskim 1935 - 9 bateria

Wstęp
Tak dużej kolekcji zdjęć z tego regionu Polski okresu międzywojennego trudno szukać w internecie. Zamieszczone zdjęcia należą do prywatnej kolekcji Rafała Zwolińskiego, syna Jerzego Zwolińskiego będącego uczestnikiem tamtych wydarzeń.
Dzięki pasji fotograficznej Jerzego Zwolińskiego niniejsza kolekcja przetrwała do dnia dzisiejszego. Co ciekawe, zamieszczone fotografie to nie skany papierowe, a skany wykonane z oryginalnych klisz fotograficznych.
Szkoła
Nauka w szkole trwała "jeden rok" (dokładnie 10 miesięcy). Naukę w szkole mogli pobierać słuchacze, którzy ukończyli co najmniej szkołę średnią i posiadali maturę. W latach 30-tych XX w., gdy sytuacja polityczna była bardzo niejasna i trzeba było się zbroić oraz szkolić kadrę, powoływano do szkoły także studentów w trakcie studiów.
W latach 1934-1938 komendantem Szkoły był pułkownik mgr Jan Antoni Filipowicz1..
Słuchacze byli skoszarowani i otrzymywali, tak jak w normalnym wojsku, żołd. Po ukończeniu szkoły każdy otrzymywał tytuł bombardiera lub stopień kapral podchorąży. Absolwentom, którzy wyróżniali się osiągnięciami w nauce przyznawano stopień plutonowy podchorąży.
Podczas szkolenia słuchaczy obowiązywało łącznie szesnaście przedmiotów nauczania - wyszkolenie bojowe, instrukcje strzelania, terenoznawstwo i topografia, wyszkolenie piesze, wyszkolenie strzeleckie, jazda konna, bateria zaprzężona, działoczyny, opis sprzętu i amunicja artyleryjska, nauka służby wewnętrznej, łączność, gazoznawstwo, organizacja wojska i P.W., wyszkolenie saperskie, nauka o koniu oraz wychowanie fizyczne.
Jak podaje Kazimierz Bar2., w okresie międzywojennym władze wojskowe niejednokrotnie zajmowały się problemem szkolnictwa w wyniku tego w latach 1918-1939 dokonywane były liczne przeobrażenia w strukturze szkolnictwa wojskowego. Poszczególne rodzaje broni i służb organizowały odpowiednie szkoły, których zadaniem było szkolenie i podnoszenie kwalifikacji kadry zawodowej. Szkolenie oficerów rezerwy artylerii prowadzone było w szkołach podchorążych artylerii. Od roku 1922 przystąpiono do szkolenia szeregowych rezerwy z cenzusem (tj. posiadających prawo do skróconej służby wojskowej), przy Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii. Już w roku następnym został zlikwidowany tam dywizjon szkolny dla podchorążych rezerwy artylerii i utworzono następujące szkoły podchorążych (od lipca 1925 roku jako dywizjony szkolne podchorążych rezerwy artylerii) w okręgach korpusu: OK I — Ostrów - Komorowo (1925-1926), OK II — Włodzimierz Wołyński (1926), OK III — Wilno (1925-1927), OK V — Kraków (1924-1926), OK VI — Kołomyja (1925-1926), OK VII — Poznań (1923-1927), OK VIII — Grudziądz (1924-1926). W latach 1926 - 1927 dywizjony szkolne okręgów korpusu III, V, VI oraz VII zostały zlikwidowane, zaś z dywizjonów szkolnych OK I i II utworzono w listopadzie 1926 roku Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii. Rok później, w listopadzie 1937 roku, nadano jej nazwę „Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego”.
  1. Pułkownik mgr Jan Antoni Filipowicz był jednym z obrońców Lwowa w 1918 roku – organizuje obronę artyleryjską miasta. Brał udział w walkach na kresach wschodnich z agresją bolszewicką w 1920 roku. Za wybitne męstwo z narażeniem życia w walkach obronnych 1918 – 1920, w dniu 17 stycznia 1921 roku, został wyróżniony Orderem Virtuti Militari V klasy. Po zakończeniu działań wojennych zostaje oficerem zawodowym w wojsku. W 1927 roku kończy studia magisterskie z polskiego prawa. W latach 1929 – 1934 dowodzi 3 Dywizjonem Artylerii Konnej w Wilnie. Od 28 kwietnia 1934 do grudnia 1938 pełni obowiązki Komendanta Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu. W 1937 roku awansuje do stopnia pułkownika Wojska Polskiego.
  2. Kazimierz Bar, Akta szkół wojskowych. Piechoty, kawalerii i artylerii z lat 1918 -1939.







arch: BKGB
logo